At H C U
Hey friends,

It's been a while.
And here is the reason- got admission at the H C U (Hyderabad Central University) for M A programme ( Pol.Science).
Had to do some running around to get my papers in order. Hence the gap.Still there's a considerably long list of documents  Iam yet to submit here at the university : the T C, Marklist, Provisional....

Well, I have to confess, its worth the effort. This is a humongous, gigantic and mind blowing one - this campus. Its supposed to be not less than 2300 acres, one of the largest in Asia itself. The chief mode of transport is none other than our good old bicycle!! Its really a pleasant sight to see them dominating the road once again, believe me.I have also bought one (the vintage model, with steel bars and all!). Life without a bicycle is almost impossible here. Its 3.5 km from my hostel to the dept.

And the greenery is heartening, to say the least. Actually its not greenery, its wilderness! I have already seen mongooses, monkeys and a peacock.Walking from the hostel to the main campus in the morning is a refreshing experience.

The only disappointment so far has been missing Arundhati Roy's lecture.She was here on 12th, invited by the Uni. to deliver a lecture on Globalisation. I could join only on 14th, a real pity.

Hindi serves the purpose of a link language here. From the University staff to the auto rickshaw driver,  natives communicate in Hindi with outsiders.

Food is adjustable,though I spend much more time in the toilet these days!

So that's it about H C U for the time being. I do plan to develop this in to a column of sorts if time permits, so that I can share 'the H C U Life' with you.

N.B: If Mr.Rubin happens to get the feed of this post by any chance, pls do respond!!

Crowded

These days

I find myself

increasingly in love with 

things which I once abhorred:

like crowds,

yes, crowds.

You see, I have my reasons:

A crowd

is the safest place to be

when you are 

a wounded animal.

It lets you

grunt and growl

and lick the wounds

till you're ready

to hunt again.

Nobody will notice.

A crowd

is where you should be

if you want to play

say, hide and seek.

At times 

you might get lost

that is, lost forever

never able to find 

who you were.

But that's okay

part of the game.

Once in a crowd

you can slough off

all your apprehensions.

Flimsy pretexts of 

love and care

nagging doubts of

right and wrong

won't even dare

to come near you.

Instead, you are blessed 
with courage and skill

of course, to kill.

One can hardly miss

the unfathomable 

benevolence of a crowd.

Always keeps you locked

in its giant embrace

until  you give in

and replenish yourself

to a new birth.

Faceless and soulless. 

But do you know what the sad part is?

All its virtues

have yet not made me

the loyal follower

the obedient soldier

that I would like to be.

Still, at times

I feel

that I need to get 

my voice back

from the labyrinth of

its endless sounds.

But it'll pass, Iam  sure.

For who can resist

and who wants to miss

the might that is 

the bliss that is

the crowd.

ഈ നഗരം


ഈ  നഗരത്തെയിനി
പിരിയാനാകില്ല


നെറുക ചൂഴുന്ന
ഇതിന്‍റെ വെയിലില്‍
ഇണ ചേര്‍ന്നിഴയുന്ന പാതകള്‍
ഫണം വിടര്‍ത്തുമെങ്കിലും  
ഇതിന്‍റെ മൃതസന്ധ്യകളുടെ
ഉലര്‍ന്ന ചുണ്ടുകളില്‍
ഉറയാത്ത കാമം
അറപ്പിക്കുമെങ്കിലും
കുതറുന്തോറും
ഇറുക്കമേറും
ആവര്‍ത്തനങ്ങളാല്‍
ഇതു നീട്ടുമാലിംഗനം.


ഒറ്റ വേഗം
ഒരേ നിറം
മറുവിളിയില്ലാത്ത
ഒരേ നിശബ്ദത


നുരയടങ്ങാത്ത
തീക്കുഴമ്പിന്‍റെ
ലഹരി തീര്‍ക്കും
ഇതിന്‍റെ സൗഹൃദം
യാത്ര പോകുമ്പോള്‍
പതിഞ്ഞ താളത്തില്‍
'തിരിച്ചുവാ'യെന്നു
സ്നേഹഗദ്ഗദം.


ഇതിന്‍റെ പ്രണയം
എന്‍റെ മുറിവുകളില്‍
പഴുത്തുകിടക്കുന്ന 
മദജലം.


ഇതിന്‍റെ ഓര്‍മ
ഞാനുറങ്ങുന്ന
പൂക്കാത്ത മരത്തിന്‍റെ
പൊത്ത്.

     സന്ധ്യ 

വിഷാദം പോലെ

മഞ്ഞ വെയില്‍

പരക്കുമ്പോഴോ

ചുവപ്പിന്‍റെ

ക്രുദ്ധസൂര്യന്‍

പടിഞ്ഞാറു പോകുമ്പോഴോ 

മേഘവെണ്മയില്‍ നിന്നു 

കാക്കകള്‍ 

പറന്നു പോകുമ്പോഴോ 

അല്ല 

നിന്നെയോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം 

എനിക്കെപ്പോഴും 

സന്ധ്യയാകുന്നു 

സംശയം 

നിന്നെ ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുന്നത്‌ 

കവി 

വസന്തത്തെയെന്നപോലെയല്ല

മരണം ഉറപ്പായവന്‍ 

ജീവിതത്തെയെന്ന പോലെ.

അത് കൊണ്ടാണ് 

നീ യാത്ര  പറയുമ്പോഴെല്ലാം 

ഇനി കാണില്ലേ 

എന്നെനിക്കു സംശയം. 

       എളുപ്പമാകില്ല

എളുപ്പമാകില്ലിനി  
ഉറക്കം നടിക്കുവാന്‍

ഉണര്‍ത്തുവാന്‍ വരും
ഓര്‍മ്മയായി അന്‍സാരി 
നിറഞ്ഞ കണ്ണുമായ്
 നിതാന്ത ഭീതിയായ്

പലസ്തീനില്‍ നിന്നു
കരച്ചിലായി വരും 
വെളുത്ത ബോംബിനാല്‍*  
മരിച്ച കുഞ്ഞുങ്ങള്‍  
കൊടി നിറങ്ങളില്‍ 
പൊതിഞ്ഞ ചാവിന്‍റെ   
സ്മരണയായെന്‍റെ 
ദുരിത ഭൂ വരും 
വറുതി പൂക്കുന്ന 
വിളനിലങ്ങളായ് 
തിര നിലയ്ക്കാത്ത 
കദനമാഴിയായ്
വരുമൊരായിരം 
നിനവുകള്‍ സ്ഥിരം 
പുതിയ നേരിന്‍റെ 
പ്രവചനങ്ങളായ് 
വഴി മറന്ന 
പഥികനെപ്പോലെ 
മുഖം ചുവപ്പിച്ചു 
പുലരിയെത്തുന്നു 

ഇനിയൊരിക്കലും 
എളുപ്പമാകില്ല  
ഉറക്കം നടിക്കുവാന്‍.


* വൈറ്റ് ഫോസ്ഫറസ് എന്ന മാരക രാസായുധം